fgjgtj

Karen Bronze Rain/Frog Drum

လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ားခံယူရမည့္
ခံယူခ်က္ (၄)ရပ္။

(၁) ကရင္ေတြ လက္နက္ခ်စကားမေျပာနဲ႔။
(၂) ကရင့္လက္နက္ ကရင့္လက္ထဲမွာ ရွိရမယ္။
(၃) ကရင့္ၾကမၼာ ကရင္ဖန္တီးရမယ္။
(၄) ကရင္ျပည္ကို အသိအမွတ္ျပဳရမယ္။

(ေစာဘဦးႀကီး)


အပိုဒ္ (၁၁)
မန္းဘဇန္ႏွင့္ မန္းစိန္ပြင့္
မန္းဘဇန္ႏွင့္ မန္းစိန္ပြင့္ႏွစ္ဦးသည္ စာေရးသူ၏ ဖခင္ႏွင့္ အဘိုးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ၎တို႔ႏွစ္ဦး၏ (ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး)အ ေပၚ အျမင္ႏွင့္ သေဘာထား)ကို ရသမပ်က္ေစျခင္းငွာ-ဥကၠဌႀကီး မန္းဘဇန္ ကိုယ္တိုင္အသံသြင္းခဲ့သည့္ တိတ္ေခြမွ တိုက္ ရိုက္ကူးယူေဖၚျပထားပါသည္။


ဥကၠဌႀကီး မန္းဘဇန္မွ-
“ကြ်န္ေတာ့္အေဖက အစိုးရအမႈထမ္း (၀န္ေထာင္) ေပးတာမယူလို မေက်နပ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ထူးျခားတာတခုက ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ(၁၁)ရက္ေန႔ ဆႏၵျပပြဲကို သူသြားၾကည့္တယ္။ ေတကတက္လာတဲ့ ကရင္ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္က ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဆႏၵျပ ၾကတယ္။ မအူပင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာ့ ကရင္ေတြ အိမ္ေျခ (၅၀)ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ကရင္လူထု ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ ဆႏၵျပၾက ေတာ့ ဒီေလာက္အံုၾကြေနပါလား။ ညီၫြတ္ေနၾကပါလားဆိုတာ သူေတြ႔သြားတယ္။ ဒီေတာ့မွ ငါ့သားလုပ္တာ အေတာ္ ေအာင္ျမင္ေနပါလား ဆိုတာသိသြားၿပီး ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ၿငိမ္ေနေတာ့တယ္။

တခုေတာ့ ထူးျခားတာရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အတူတူတအိမ္တည္းေနတံုး ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ေတာ့ ေတာကတက္လာတဲ့ ေက်း ရြာဥကၠဌေတြ၊ ၿမိဳ႕နယ္ ဥကၠဌေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတာကို သူနားေထာင္ၿပီး စိတ္၀င္စားလာတယ္။ ေထာက္ခံလာတယ္။ ဒီလိုလုပ္ ေနတာေတြကို သိပ္ၿပီးမကန္႔ကြက္ေတာ့ဘူး။

အဲဒီလို ၿမိဳ႕နယ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေက်းရြာေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုတာကို သူသိပ္ၿပီး သေဘာက်တယ္။ တေန႔အ ေၾကာင္းတခုေပၚလာတယ္။ ၁၉၄၈ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၃)ရက္ေန႔ အစည္းအေ၀းၿပီးတဲ့အခါကရင္ေတြသိပ္ၿပီးအံုၾကြလာတယ္။ဖဆပလအစိုးရကသူ႔အစီအစဥ္ေတြမေအာင္ျမင္ေတာ့ ဘယ္လိုေတြးေခၚလာသလဲဆိုေတာ့ ဒီကိစၥမွာ တကယ္အေရးတဲ့ပု ဂၢိဳလ္ကေတာ့ ေစာဘဦးႀကီးနဲ႕ မန္းဘဇန္ျဖစ္တယ္။ မန္းဘဇန္ကို တခုခုလုပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကရင္ေတြအံုၾကြမႈဟာ တခုခု ျဖစ္သြားႏိုင္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚ၀င္လာတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ K.N.D.O ကိုကိုင္ေတာ့ လႈပ္ရွားမႈေတြအားလံုးကို ေကအဲန္ဒီအိုကလုပ္တယ္။ ေစာဘဦးႀကီးက ေတာ့ ၾသဇာရွိတဲ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္၊ သူတို႔ဘာစီစဥ္သလဲဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖမ္း ဘို႔စီစဥ္လာတယ္။ အဲဒီလုိမဖမ္းခင္ သတိေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဦးႏုက ေစာဘဦးႀကီးကို ေခၚေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားမန္းဘဇန္ကို ေျပာ လိုက္ပါ၊ ဒီလိုေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔၊ အေျခအေနေတြသိပ္ဆိုးေနၿပီ၊ က်ေနာ္တို႔ မန္းဘဇန္ကို တခုခုလုပ္ရလိမ့္မယ္လို႔ေျပာေၾကာင္း ေစာဘဦးႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚေျပာတယ္။

ေဟ့-ဘဇန္၊ မင္းကိုဖမ္းလိမ့္မယ္တဲ့-
ဖမ္းရင္လဲဖမ္းေပါ့ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဖမ္းရင္ အလုပ္လုပ္လို႔မရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ေနာက္ဆုတ္လို႔မရဘူး။ ဒါ ဟာ သူ႔ကာလ၊ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ကိစၥပဲ။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆက္လုပ္ရမွာပဲလို႔ေျပာေတာ့၊ ဥကၠဌႀကီးေစာဘဦးႀကီး က ေအး--ၾကည့္ၿပီးေတာ့သာေနေပါ့လို႔ ဆိုတယ္။

ဦးႏုတို႔ ဖဆပလအစိုးရက ဖမ္းမယ္ဆုိတာကို ကြ်န္ေတာ့္အေဖသိလာတယ္။ ဖမ္းမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အခက္အခဲရွိ တယ္။ ဖမ္းမယ္ဆိုရင္ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာတေၾကာင္း၊ ေနာက္တခ်က္ ကြ်န္ေတာ့္ခေလးေတြကိစၥ၊ ဒီသံေယာဇဥ္ ေၾကာင့္ေပါ့၊ နဲနဲေတာ့စိတ္ပူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိပ္မမႈဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္က သိပ္ၿပီးတိုးတက္ေအာင္ ျမင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကို ဖမ္းမယ္ဆိုတာ အေဖၾကားေတာ့ ေခၚေမးတယ္။

ေဟ့ ဘဇန္၊ မင္းကို ဖမ္းမယ္ဆို၊
အဲဒီလိုပဲ ဥကၠဌႀကီးေစာဘဦးႀကီးကေျပာတယ္။
အဲဒါမင္းဘယ္လိုလုပ္မလဲ။
အဖမ္းခံရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ပဲ ထိခုိက္မယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္သားမယားေတြအတြက္လည္း ပူပန္တယ္။ သူတို႔အတြက္ အိမ္ေထာင္ေရး၊ ၀မ္းေရးျပႆနာေတြ-----

ဒီေတာ့ အေဖက အိမ္ေထာင္ေရး၊ ၀မ္းေရးျပႆနာေတြဟုတ္လား။ မင္းကိုအရင္တုန္းက ဘယ္သူေၾကြးတာလဲ၊ မင္းႏုိင္ငံ ေရးလုပ္တဲ့အခါ၊ အမ်ဳိးသားေရးလုပ္တဲ့အခါ၊ ငါပဲေၾကြးေနတယ္။ အခုမင္းအဖမ္းခံရင္ ငါပဲေၾကြးရမွာေပါ့ တဲ့၊

ကြ်န္ေတာ္သိပ္အံႀသံသြားတယ္။ ၀မ္းလဲသာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အေဖဆက္ေျပာတယ္။ မင္းအလုပ္ကေတာ့အခုမွန္ၿပီးကြ၊ ဒါ ေပမယ့္ ဒီလိုရွိတယ္။ အမ်ဳိးသားေရးလုပ္ရင္ အဖမ္းခံရမယ္၊ ေထာင္က်မယ္၊ ေသမယ္၊ မင္းၾကည့္ေပါ့ကြာ၊အိႏၵိယျပည္လြတ္ လပ္ေရးရသြားၿပီးမဟုတ္လား။ ဘယ္သူလဲဂႏၵီလုပ္တယ္။ ဂႏၵီဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေထာင္က်သလဲဆိုတာ မင္းသိသားပဲ။ ေအ- အဲ ဒီလုိ လုပ္ရမွာပဲကြ၊

အဲဒီလို ကြ်န္ေတာ့္အေဖကေျပာလာေတာ့ အင္မတန္အားတက္ ၀မ္းသာသြားတယ္။ (ဟုတ္ၿပီး င့ါအလုပ္တခုကေတာ့ေအာင္ ျမင္ၿပီး) ဆိုၿပီး၊ အမ်ဳိးသားေရးအတြက္ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြလာတယ္။ အလုပ္လုပ္ရန္ ပိုၿပီး စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြခိုင္မာလာ တယ္။

ေနာက္တခ်က္က ေတာ္လွန္ေရးစၿပီး (၁၉၅၀) ခုႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ လူႀကီးေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတယ္။ သူမ ကြယ္လြန္မီ စာတေစာင္ေရးထားခဲ့တယ္။ ဒီစာမွာဘယ္လိုပါသလဲဆိုေတာ့--
ငါ့သား--မင္းဒီေန႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ဟာ မွန္တယ္၊ ဒီေတာ့မင္းဒီအလုပ္ကို ေရွ႕ဆက္သြားပါ၊ ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္နဲ႕၊ ျပ ႆနာေတြေတာ့ရွိလာမယ္၊ ဘာဘဲရွိရွိေပါ့ေလ၊ က်မ္းစာထဲမွာ ပါတယ္မဟုတ္လား၊ လယ္သမားတေယာက္ဟာ သူတမန္း ရေအာင္လယ္ထြန္တာ ေရွ႕မွာၿခံေတြ၊ ငံုေတြ၊ ဘာေတြဘဲရွိရွိရွင္းပစ္ၿပီး တမန္းရေအာင္လုပ္သလုိ မင္းတို႔အခုလုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဘယ္လိုအခက္အခဲ၊ အေႏွာက္အယွက္၊ အတားအဆီးေတြရွိရွိ၊ ေရွ႕ကိုသာ တစိုက္မတ္မတ္သြား၊ ကိုယ္ လုပ္မဲ့အလုပ္ကိုသာလုပ္၊ မင္းအခုလုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာမွန္တယ္။ ဒါေအာင္ရမယ္။ င့ါသား--မင္းတခုနားလည္ရမွာ က-- ဘုရားသခင္ကိုမေမ့ပါနဲ႔၊ ဘုရားသခင္ကို ဦးထိပ္ထားၿပီးေတာ့ မင္းလုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မွာျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ စာေလးေရးေပးခဲ့တယ္။
ဒီစာကိုဖတ္ၿပီး င့ါေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းတ၀က္ေအာင္ျမင္ၿပီးကြလို႔၊ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေသရင္ေသပါေစ၊ ငါ့ လုပ္ငန္းဟာမွန္ကန္တယ္။ မြန္ျမတ္တယ္၊ ၿပီးဆံုးတဲ့အထိ ငါလုပ္သြားမယ္လို႔ သံဓိဌာန္ခ်လိုက္တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕ သေဘာထားေျပာင္းသြားမႈဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈတရပ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခံယူတယ္။ အဲဒီအေဖစ ကား၊ အေဖသင္တန္းစာဟာ ဒီကေန႔အထိ ကြ်န္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာရွိေနတယ္။ အဲဒီေသတမ္းစာဟာ အၾကပ္အတည္းေတြ႔ တိုင္း ကြ်န္ေတာ္သတိရၿပီး အၾကပ္အတည္းကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့တယ္”ဟု ေဖၚျပခဲ့သည္။

ယခုေတာ့ မန္းစိန္ပြင့္ႏွင့္ မန္းဘဇန္ဆိုသည့္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႏွစ္ဦးသည္ ေတာ္လွန္သည့္ ကရင္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား ဖြားျမင္ေပးခဲ့ၿပီး လူ႔ေလာကမွ အသီးသီးထြက္ခြာ သြားၾကၿပီျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ၎တို႔ခ်မွတ္ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီေရး၊ တန္းတူေရး၊ လူမ်ဳိးစံုေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္ေရး ႏွင့္ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးအသီးအပြင့္မ်ား ေ၀ဆာစြာဖူးပြင့္လာေစရန္ ဆႏၵျပဳအပ္ပါသည္။


အခန္း (၂)
အပိုဒ္ (၁)
ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ႏွင့္ ေကအဲန္ဒီအို

ေကအဲန္ဒီအို ျဖစ္ေပၚလာရသည့္အေၾကာင္းကို ၎ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဦးစီးလုပ္ကိုင္ခဲ့သည့္ အေလွ်ာက္(ရသ)မပ်က္ေစလိုသ ျဖင့္ ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ ကိုယ္တုိင္အသံသြင္းခဲ့သည့္တိတ္ေခြမွ တိုက္ရိုက္ကူးယူေရးသားေဖၚျပထားပါသည္။

အုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒက ျပဌာန္းထားတဲ့ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အမတ္ဦးေရ (၂၁၀)ရွိတဲ့အထဲမွာ ကရင္အမွတ္က (၂၄)ေယာက္ရတယ္။ က်န္တာကေတာင္တန္းေဒသနဲ႔ ျပည္မကကိုယ္စားလွယ္ေတြ အခ်ဳိ႕ပါ၀င္တယ္။ ဗမာအမတ္က သံုးပံုႏွစ္ပံုရွိတယ္။

တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒအရဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ကရင္ျပည္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွမရႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဘာျဖစ္ လို႔ လဲဆိုေတာ့ ဒီကရင္ျပည္ကိစၥဟာ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္မွာရွိတဲ့ အမတ္ဦးေရရဲ႕ သံုးပံုႏွစ္ပံုေထာက္ခံမွ ရမွာျဖစ္ တယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွမရႏိုင္ဘူး။ ဗမာေတြကေတာ့ အျပတ္အသတ္ ကန္႔ကြက္မွာပဲ။ လူမ်ဳိးစုအခ်င္းခ်င္းကလဲ ဗမာ ကစည္းရုံးထားေတာ့ လက္ခံခ်င္မွလက္ခံမယ္။ ဒီေတာ့ ကရင္ျပည္အေရးဟာ ပါလီမန္နည္းနဲ႔မရႏုိင္ဘူးဆိုတာေတြ႔လာ တယ္။ အဲဒီမွာ ဆက္လက္တိုက္ပြဲ၀င္တာေပါ့။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခဥပေဒကို(၁၉၄၇) ခုႏွစ္ အကုန္ေလာက္မွာ ေရးဆြဲ ျပဌာန္းၿပီးျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ၿဗိတိသွ်ကေရာ၊ ဖဆပလ ကပါအတည္ျပဳလိုက္တယ္။ အတည္ျပဳၿပီးေတာ့၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္နာ၀ါရီ (၄)ရက္၊ ေန႔ကို လြတ္လပ္ေရးေန႔လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့အခါ ကရင္ ေတြက ဘာလုပ္လာသလဲဆိုရင္ ငါတို႔ေတာ့ ဗမာကြ်န္ျဖစ္ၿပီး။ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒအရ ဗမာေတြရဲ႕ ကြ်န္ခံရ ေတာ့မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အႏွိမ္ေတာ့မခံႏိုင္ဘူး။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္မယ္။

ငါတို႔ဘာလုပ္ၾကမလဲလို႔ ေကအဲန္ယူအဖြဲ႔အစည္းက စဥ္းစားၾကတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ တို႔ (၁၉၄၈) ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၅)ရက္ေန႔ ဟာ တို႔ကရင္ေတြရဲ႕လြတ္လပ္တဲ့လူမ်ဳိးတမ်ဳိးအျဖစ္ ခံယူေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ၿပီး ဆႏၵျပၾကမယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ကရင္ တမ်ဳိးသားလံုး ဆႏၵျပၾကတယ္။

တိုက္ပြဲဟာ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန္႔သြားတယ္။ ကရင္တိုက္ပြဲေတြ က်ယ္ျပန္႔လာေတာ့ ဖဆပလဟာ ဆာဘဦးေဆာင္တဲ့ လူ မ်ဳိးစုအေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ဖြဲ႔လာတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ဖြဲ႔လာေတာ့ ေကအဲန္ယူက ကရင္တမ်ဳိးသားလံုးကို စည္း ရုံးလႈံ႕ေဆာ္ၿပီး တျပည္လံုးအတိုင္းအတာရွိတဲ့ ကရင္လူထုဆႏၵျပပြဲကို ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၁)ေန႔မွာ က်င္းပတယ္။ အဲဒီိဆႏၵျပပြဲမွာ

(၁) ကရင္ျပည္ခ်က္ခ်င္းေပး။
(၂) ကရင္တက်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္ ခ်က္ခ်င္းျပ။
(၃) လူမ်ဳိးေရး အဓိကရုဏ္း အလိုမရွိ။
(၄) ျပည္တြင္းစစ္ အလိုမရွိ၊ ဆိုတဲ့ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ ဆႏၵျပတယ္။

အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး၊
ဒီမိုကေရစီေရး၊
လူမ်ဳိးစံုေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္ေရးနဲ႔၊
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့ အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စည္းကမ္းတက် အသံတိတ္ဆႏၵျပၾကတယ္။

ဒီဆႏၵျပပြဲဟာ အေတာ္ႀကီးက်ယ္၊ က်ယ္ျပန္႔ၿပီး တမ်ဳိးသားလံုးအံုၾကြေနေတာ့ ဖဆပလအစိုးရက ဆန္႔က်င္ဘို႔ တန္ျပန္လႈပ္ ရွားမႈေတြလုပ္လာတယ္။ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒမွာ ကရင့္ေရးရာဌာနတခုဖြဲ႔တယ္။ အဲဒီကရင္ေရးရာ၀န္ႀကီးအျဖစ္ စံဖိုးသင္ကို ခန္႔တယ္။ ကရင္ေတြေနထိုင္ခဲ့တဲ့ခရိုင္ေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတြမွာ ကရင္ေရးရာရွိေတြခန္႔တယ္။

ဖဆပလက ဒီကရင့္ေရးရာအရာရွိေတြကို ဆင့္ေခၚၿပီး ကရင္လူထုဆႏၵျပပြဲကို ဆန္႔က်င္တဲ့အစည္းအေ၀းတရပ္ကို ၁၉၄၈ ခု ႏွစ္၊ မတ္လ (၃)ရက္ေန႔မွာ က်င္းပတယ္။ ဒါကို ေကအဲန္ယူကသိေတာ့ ညီလာခံတရပ္ကို မတ္လ(၃)ရက္ေန႔မွာပဲ က်င္းပ တယ္။ ဒီလို ႏွစ္ဖြဲ႔ကစည္းေ၀းက်င္းပေနေတာ့ ဖဆပလက ေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေခၚယူေတြ႔ဆံုတယ္။

ဖဆပလ ဘက္မွာ ဦးႏုကေခါင္းေဆာင္ၿပီး
ဗိုလ္လက်ၤာ
ဗိုလ္ဖိုးကြန္း
ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔တက္ေရာက္တယ္။
ေကအဲန္ယူ ဘက္မွ
ေစာဘဦးႀကီး
ေစာသာဒင္
ေစာဘဲေလ
သရာသာထို
မန္းဂ်ိမ္းစ္ထြန္းေအာင္ တို႔တက္ေရာက္တယ္။ အဲဒီလိုေတြ႔ဆံုရာမွာ ဦးႏုကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့-

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကရင္နဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးေရးအဓိကရုဏ္းျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဥရွစ္သီးႏွစ္လံုးထုသလုိပဲ။ ထုတဲ့အလံုးလဲ ကြဲမယ္။ ခံရ တဲ့အလံုးလဲကြဲမယ္။ ဒါေတြမျဖစ္သင့္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ ကရင္ျပည္လိုခ်င္ရင္ ဥပေဒအတြင္းမွာ၀င္ပါ။ ဥပေဒအေၾကာင္းအရ ခင္ ဗ်ားတို႔ေတာင္းဆိုပါ” လို႔ ေျပာလာတယ္။

လြတ္ေတာ္မွာ ဥပေဒအေၾကာင္းအရ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ကရင္ျပည္ေတာင္းလို႔မရဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံေရးဆြဲထားကတည္းက ဗမာအမ်ားစုျဖစ္ေနလို႔ပဲ။ ဒီအခ်ိန္က အမျဖစ္ေနတဲ့ ဗမာေတြဟာ လူမ်ဳိးစံုေသြးစည္းခ်စ္ ၾကည္ေရးစိတ္ဓါတ္၊ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ မရွိၾကလို႔ပဲ။

ဒီေတာ့ ဥကၠဌႀကီးက ျပန္တင္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဥပေဒျပဳလြတ္ေတာ္မွာေတာ့ ကရင္ျပည္မရႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သီးသန္႔အထူးေဆာင္ရြက္ေပးဘို႔ေျပာရင္းနဲ႔ ပဋိ ပကၡပိုျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့
“ခင္ဗ်ာတို႔ ကရင္ျပည္လိုခ်င္ရင္ တိုက္ယူေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္တယ္” လို႔ေျပာၿပီး စည္းေ၀းပြဲရပ္သြားတယ္။

ဦးႏုေျပာလိုက္တဲ့--ကရင္ျပည္လိုခ်င္ရင္ တိုက္ယူဆိုတဲ့စကားအရ ဗမာကေတာ့ ကရင္ျပည္ကို မေပးဘူး။ ခ်ခ်င္ခ်ဆိုတဲ့သ ေဘာပဲ။ ဒီေတာ့ေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္ေတြ အစည္းအေ၀းျပန္ထိုင္ၿပီး ညီလာခံကိုယ္စားလွယ္ေတြက ကရင္ျပည္တိုက္ယူ မယ္ဆိုၿပီး တိုက္ဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒအေၾကာင္းအရ ကရင္ျပည္ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မရႏိုင္ဘူး။ ဗကပ၊ ဆိုရွယ္လစ္နဲ႔ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ေတြ သူတို႔ခါးပိုက္ေဆာင္တပ္ေတြ ဖြဲ႔ထားၾကတယ္။ တေန႔ ပဋိပကၡေတြ အျမင့္ဆံုးအဆင့္ ေရာက္လာႏိုင္တယ္လို႔ တြက္ထား တယ္။

ကရင္အမ်ဳိးသားလြတ္လပ္ေရး၊ ကရင္အမ်ဳိးသားတည္တန္႔ေရး၊ ကရင္အမ်ဳိးသားမ်ားရဲ႕အသက္နဲ႔ စည္းစိန္ဥစၥာမ်ားကာကြယ္ ရန္ ေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္သည့္ ညီလာခံမွ အတည္ျပဳသည့္ လက္နက္ကိုင္တပ္ရွိေနရမည္ဟု (၁၉၄၇) မွာက်င္းပသည့္ ညီလာခံမွ အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ ေကအဲန္ဒီအို (ကရင္အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔) K.N.D.O (Karen National Defence Organization)ကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၁၆)ရက္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ဖြဲ႔စည္းလိုက္တယ္။

လက္နက္ပုန္းေတြကို အေရးေပၚအသံုးျပဳဘို႔အတြက္ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း တပ္ဆင္ထားတဲ့ေသနတ္ေတြနဲ႔ ဒီတပ္ဖြဲ႔ကို လက္နက္တပ္ဆင္တယ္။ ဒီတပ္ဖြဲ႔ကို ဗဟိုနဲ႔ခရိုင္အလိုက္ဖြဲ႔စည္းတယ္။

ဗဟိုမွာ-
(၁) မန္းဘဇန္ စစ္ဦးစီးဗိုလ္ခ်ဳပ္
(၂) ေစာဟံတာသာေမြး စစ္ဆင္ေရးမွဴး
(၃) ေစာစန္းေက စစ္ဆင္ေရးမွဴး
(၄) စေကာေမာေလး ေလ့က်င္းေရးမွဴး

ဒီလိုေကအဲန္ဒီအိုတပ္ဖြဲ႔ကို ေက်းရြာေတြမွာအေျခခံၿပီး ဖြဲ႔စည္းတယ္။ အဲဒီေနာက္ ခရိုင္တာ၀န္ခံေတြကို ေရြးေကာက္တင္ ေျမွာက္တယ္။ ခရိုင္တာ၀န္ခံေတြကေတာ့--
(၁) ဆရာစံထြန္း ပုသိမ္၊ (၂) ဗိုလ္ေဆာ့ ဟသၤာတ၊
(၃) ေစာဘေက်ာ္ ေျမာင္းျမ (၄) ထီးကစာ(ထြန္းလွေအာင္) မအူပင္၊
(၅) ဆရာဧေမာင္ ဖ်ာပံု၊ (၆) ဗိုလ္ေအာင္မင္း ဟံသာ၀တီ၊
(၇) ဗိုလ္ေရႊျပား သာယာ၀တီ၊ (၈) စေကာေမာေလး အင္းစိန္၊
(၉) ေစာ၀င္းေမာင္ ရန္ကုန္၊ (၁၀)ေစာေအာင္စိန္ ေညာင္ေလးပင္၊
(၁၁)ေစာမီးဒရာ ေတာင္ငူ၊ (၁၂)ဗိုလ္ေမာင္ၫြန္႔ သထံု၊
(၁၃)ဗိုလ္စံေမာင္ ဖားအံ၊ (၁၄)ေစာတကယ္ ေမာ္လၿမိဳင္၊
(၁၅)နဲလ္ဆင္ကဲ ဘိတ္၊ ထား၀ယ္(၁၆)ဗိုလ္စိန္၀င္း ေမၿမိဳ႕၊
(၁၇)ေစာ၀ီးဒါ ေတာင္ႀကီး၊ (၁၈)ေစာေ၀းလ္ေက ဖါပြန္၊
(၁၉)ဗိုလ္ပန္းကိုင္ ျပည္၊ (၂၀)ေထာပလို ကရင္ျပည္၊

အထက္ပါ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းစဥ္ လက္နက္ကိုင္တပ္သား တေသာင္းေက်ာ္ရွိသည္။ စစ္တပ္ထဲ၌ရွိေသာ ကရင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ရင္းမ်ား၊ အေျမာက္တပ္၊ ဆက္သြယ္ေရးတပ္၊ အျခားတပ္ဆြယ္မ်ားႏွင့္ ဖဲြ႔စည္းသည္။ ေလတပ္၊ ေရတပ္ မ်ား မပါ၀င္ေသးေပ။

ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္မွ ဆက္လက္ေျပာဆိုရာတြင္ ဦးႏုက ကရင္ျပည္လိုခ်င္ရင္တုိက္ယူဆိုေတာ့ ကရင္ျပည္ရယူဘို႔ အျခား နည္းလမ္းမရွိေတာ့ဘူး။ တဖက္ကလည္း
-ကရင္ျပည္ရယူေရး၊
-ကရင္အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားမ်ားကာကြယ္ေရး၊
-ကရင္အမ်ဳိးသားတည္တန္႔ေရးအတြက္ ေကအဲန္ယူရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္တြင္ရွိသည္။ ေကအဲန္ဒီအိုတပ္မ်ားသည္ လည္း တုိက္ပြဲ၀င္ရန္ အဆင့္သင့္ျဖစ္ေနၿပီးျဖစ္သည္။ ကရင္လူထုမ်ားသည္လည္း တက္ၾကြေနၾကသည္။(၄၈) ခုႏွစ္ေဖေဖၚ၀ါ ရီ(၁၁)ရက္ေန႔တြင္ ေကအဲန္ဒီအို စည္းရုံးလႈပ္ရွားမႈသည္ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ၿပီး အျခားေရြးစရာလမ္းမရွိေတာ့ သျဖင့္--

(၁၉၄၉)ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီ (၃၁)ရက္ေန႔မွာ ျမင့္ျမတ္တရားတဲ့ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲႀကီး စတင္ျဖစ္ေပၚလာေတာ့သည္။

ျပႆနာတရပ္အား ျပည္ေထာင္စုညီအစ္ကိုခ်င္းျဖစ္ပြားတဲ့ျပႆနာအား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေသာနည္း၊ စိတ္ရွည္ ၍ အျပန္အလွန္နားလည္မႈရွိစြာျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ရွိစြာျဖင့္ စာနာေထာက္ထားေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ားျဖင့္ ေျဖရွင္းပါက ထုေသာဥသွ်စ္သီးႏွင့္ ခံရေသာဥသွ်စ္သီးပါကြဲၾကမည္မဟုတ္ေပ။ ေသေက်၊ မီးေလာင္ပ်က္စီး ၾကမည္မဟုတ္ေပ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအနည္းဆံုးတိုင္းျပည္ ျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ အရုိးေတာင္လိုပံု၊ မ်က္ရည္အိုင္ထြန္း၊ ေသြးပင္ လယ္ေ၀ၾကမည္မဟုတ္ေပ။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စာနာစိတ္ျဖင့္ ျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းပါက ျပည္တြင္းစစ္ႏွစ္ေပါင္း (၄၀) ေက်ာ္ခဲ့မည္မဟုတ္ေပ။

လူလူခ်င္းေသြးစုတ္မႈရွိလွ်င္၊ လူမ်ဳိးခ်င္းကြ်န္ျပဳမႈရွိလွ်င္၊ စစ္သည္ရွိေနဦးမယ္။ လူသားမ်ားေသေက်ၾကဦးမည္။ ထိုေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စု အဓြန႔္ရွည္စြာ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရး၊ လူမ်ဳိးစံုေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္ေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္သာယာ၀ေျပာေရးအတြက္၊ အင္း စိန္တိုက္ပြဲမွ စတင္ေလာင္ကြ်မ္းခဲ့ေသာ ဤျပည္တြင္းစစ္မီးကို ၀ိုင္း၀န္းၿငိမ္းသတ္ၾကပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။

၁၉၉၃ခုႏွစ္၊ ေကအဲန္ဒီအို စစ္ဦးစီးဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္
တပ္ရင္းမ်ား
(၁) ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ေကအဲန္ဒီအို ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ဦးစီးခ်ဳပ္၊
(၂) ဗိုလ္မွဴးႀကီး ထူးထူးေလး ဒုတိယဦးစီးခ်ဳပ္၊
(၃) ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီးဆာဘလယ္မွဴး စစ္ေရးခ်ဳပ္၊
(၄) ဗိုလ္မွဴးဂ်ဳိးပလာေဘာ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္(စစ္ေထာက္ခ်ဳပ္)


ေကအဲန္ဒီအို တပ္ရင္းမ်ား

၁။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္၀ါး တပ္ရင္း(၁)၊ ရင္းမွဴး ဖါပြန္ခရုိင္၊
၂၊ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ယြါဟစ္ တပ္ရင္း(၂)၊ ရင္းမွဴး သထံခရိုင္၊
၃။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး အယ္ကလူ တပ္ရင္း(၃)၊ ရင္းမွဴး ေညာင္ေလးပင္ခရုိင္၊
၄။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ငယ္ဒူး တပ္ရင္း(၄)၊ ရင္းမွဴး ေတာင္ငူခရိုင္၊
၅။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ဆဲထီ တပ္ရင္း(၅)၊ ရင္းမွဴး ဖားအံခရုိင္၊
၆။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္ေဖ တပ္ရင္း(၆)၊ ရင္းမွဴး ဒူးပလာယာခရုိင္၊
၇။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး မန္းေဘာ္ဒြင္ဇန္ တပ္ရင္း (၇)၊ တပ္မွဴး ဘိတ္၊ ထား၀ယ္ခရိုင္။

အပိုဒ္(၂)
ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ႏွင့္ အင္းစိန္တိုက္ပြဲ
ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲမျဖစ္မီ K.N.U ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္အဖဲြ႔၀င္းမ်ားမွာ ေစာဘဦးႀကီး၊ ေစာပု၊ ဆ ရာသာထို၊ မန္းဂ်ိမ္းစ္ထြန္းေအာင္၊ မန္းဘခင္၊ မန္းဘဇန္၊ ေစာသာဒင္၊ ေစာဟံတာသာေမြး၊ ေစာဆိုင္းေက၊ ေစာေအာင္ေ၀း၊ စေကာေမာေလး၊ ဦးဇံ။ ေစာဘယ္လီ၊ မစၥလူနီတို႔ျဖစ္ေပသည္။ ယင္းဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္မ်ားမွာ လက္နက္ကို္င္တိုက္ပြဲ စ တင္ျဖစ္လာေသာအခါ တကြဲတျပားစီျဖစ္သြားသည္။ ေစာဦးႀကီး၊ မန္းဂ်ိမ္းထြန္းေအာင္၊ မန္းသာဇန္၊ ေစာစိုင္းေက၊ စေကာ ေမာေလး၊ ဦးဇံ၊ ေစဘယ္လီတို႔မွာ အင္းစိန္ၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနၾကသည္။ ဆရာသာထိုုသည္ အလံုစမ္းေခ်ာင္းတြင္ရွိေနၿပီး အဖမ္းခံ ရမည္။ ေစာသာဒင္သည္လည္း ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ ေစာဖိုးခ်စ္ႏွင့္အတူ အဖမ္းခံရသည္။ ေစာဟံတာေမြးသည္ မအူပင္ၿမိဳ႕ တြင္ရွိေနသည္။ ေစာပုသည္ ေျမာင္းျမတြင္ရွိေနၿပီး ဖဆပလ အစိုးရႏွင့္ ေစ့စပ္ေရးလုပ္ၿပီး ပူးေပါင္းသြားသည္။

ကရင္လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲျဖစ္လာေသာအခါ အျပင္းအထန္ဆံုးတုိက္ပြဲမ်ားတြင္ အင္းစိန္တုိက္ပြဲႏွင့္ ေညာင္ေလးပင္တိုက္ ပြဲတို႔ျဖစ္သည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕နွင့္ေညာင္ေလးပင္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူႏိုင္ခဲ့သည္။ အင္းစိန္တုိက္ပြဲမျဖစ္မီ အင္းစိန္၊ သမိုင္း၊ ႀကိဳ႕ကုန္း ဘက္တြင္ ပူးေပါင္းထားေသာ ေကအဲန္ဒီအုိမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီးသာေအးေက်ာ္ဦးစီးေသာ U.M.P တပ္ဖြဲ႔တို႔၏ အင္အားမွာ ႏွစ္ ရာေက်ာ္ရွိသည္။

ထိုအခ်ိန္က အင္းစိန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ သမိုင္းလမ္းဆံုးတြင္ ဖဆပလ တပ္ဖြဲ႔မ်ား ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ခန္႔ခ်ထားသည္။ ၎တို႔သည္ အင္း စိန္ႏွင့္သမိုင္းတို႔ရွိ ကရင္မ်ား၏လက္နက္ကို သိမ္းယူရန္အတြက္ တပ္ခ်ထားျခင္းျဖစ္သည္။ မဂၤလာဒံုဘက္တြင္ ဗမာ့တပ္မ ေတာ္အေျမာက္တပ္မွ ဗိုလ္မွဴးေအာင္စိန္ဦးစီးေသာ ကရင္လက္နက္ကိုင္တပ္ခြဲႏွစ္ခြဲရွိသည္။ ထို႔အျပင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ အ ခ်က္ျပဆက္သြယ္ေရးဌာနမွ ကရင္တပ္သားမ်ားလည္းရွိသည္။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နာ၀ါရီ (၃၁)ရက္ေန႔မတိုင္မီ ရိကၡာထုတ္ယူ ရန္အတြက္ ကရင့္ရိုင္ဖယ္တပ္ရင္း(၂)မွ တပ္စုတစုသည္ သမိုင္းရပ္ကြက္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

၁၉၄၉ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၃၁)ရက္ေန႔ နံက္ (၆)နာရီအခ်ိန္တြင္ သမိုင္းလမ္းဆံုမွ ဖဆပလတပ္သည္ သမိုင္းခ၀ဲၿခံကို စတင္ တိုက္ခိုက္ေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစတင္ၿပီး အင္းစိန္တုိက္ပြဲျဖစ္လာသည္။ ထိုေန႔က တိုက္လာေသာရန္သူကို ခ၀ဲၿခံမွ K.N.D.O တပ္မ်ားမွ ခုခံတိုက္ခိုက္ရာ ရန္သူမ်ားအထိနာၿပီး ျပန္လည္ဆုတ္ခြာရသည္။ ရန္သူမ်ားမွ သမိုင္း၊ အင္းစိန္ရပ္ ကြက္မ်ားကို တိုက္လာသည့္ဟု သတင္းရေသာအခါ မဂၤလာဒံုရွိ ဗိုလ္မွဴးေအာင္စိန္ဦးစီးေသာ အေျမာက္တပ္ တတပ္လံုး အင္းစိန္ၿမိဳ႕သို႕ေရာက္ရွိလာၿပီး K.N.D.O တပ္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းတုိက္ပြဲ၀င္သည္။ ထိုေန႔ညေနတြင္ ယင္းအေျမာက္တပ္ K.N.D.O မ်ားႏွင့္ေပါင္း၍ မဂၤလာဒံုရွိ လက္နက္တုိက္မ်ားကုိ သြားေရာက္ေဖာက္ယူၾကသည္။ လက္နက္ႏွင့္ခဲယမ္းမီး ေက်ာက္ အေတာ္မ်ားမ်ားရရွိသည္။ ၎တပ္ႏွင့္အတူ မဂၤလာဒံုရွိ အခ်က္ျပဆက္သြယ္ေရးတပ္မွ ကရင္တပ္မွဴး၊ တပ္သား မ်ားလည္း ထိုအေျမာက္တပ္ႏွင့္အတူပူးေပါင္းၿပီး အင္းစိန္သုိ႔ျပန္လာၾကသည္။ ရန္သူမွာ ခ၀ဲၿခံသို႔လာေရာက္၍ တိုက္ခိုက္ သျဖင့္ ခ၀ဲၿခံႏွင့္သမိုင္းရွိ အရပ္သူ အရပ္သားမ်ားသည္ အင္းစိန္သို႔ေျပာင္းေရြ႕လာၾကသည္။ အင္းစိန္ကို မတိုင္မီ ရန္ကုန္တ ကၠသိုလ္မွာ ကရင္ေက်ာင္းသူ/သားမ်ားသည္ အင္းစိန္သို႔ေျပာင္းေရြ႕လာၾကသည္။ မဂၤလာဒံုကို တုိက္ခိုက္စီးနင္းၿပီး သိမ္းယူရရွိေသာလက္နက္မ်ားကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အင္းစိန္ရွိ က်မ္းစာေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ အရပ္သူ၊ အရပ္သားမ်ားကို တပ္ဆင္ေပးသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အင္းစိန္ကရင္လက္နက္ကိုင္အင္အား တေထာင္နီးပါးမွ် ရွိလာသည္။

အင္းစိန္သို႔ သမိုင္းမွအရပ္သူအရပ္သားမ်ား ေျပာင္းေရြ႕လာျခင္းႏွင့္ အင္းစိန္ရွိကရင္ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ လူဦးေရမ်ားျပားလာ ျခင္းေၾကာင့္ ရိကၡအခက္အခဲႏွင့္ႀကံဳေတြ႔လာရသည္။ ရိကၡရႏိုင္ေရးမွာ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူႏိုင္မွ ရႏိုင္ေပမည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ တြင္လည္း ရန္သူလက္နက္ကိုင္အင္အား ႏွစ္ေထာင္ရွိသည္။ ၎တို႔သည္ အင္းစိန္ရွိ ကရင္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ ရိကၡာရရိွရန္အတြက္ အင္းစိန္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းယူရန္ စီစဥ္ရေတာ့သည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁)ရက္ေန႔၊ နံက္(၅)နာရီမွ စတင္ တုိက္ခိုက္ရန္ စီစဥ္ၿပီးေနာက္ အင္းစိန္ရွိေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တရားေဟာဆရာမ်ား၊ လုပ္ႀကီးမ်ားသည္ စုေ၀းဆုေတာင္းပြဲျပဳ လုပ္ၾကသည္။ (၁)ရက္ေန႔၊ နံက္(၅)နာရီတြင္ အစီအစဥ္အရ အေျမာက္တပ္သားမ်ားသည္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္စိန္ဦးစီး၍ ရန္သူ တပ္ခါးလယ္ကိုျဖတ္၀င္လာခ်ိန္ ရန္သူတပ္ေနာက္ေက်ာမွေန၍ စတင္တိုက္ခိုက္သည္။

တခ်ိန္တည္းတြင္ အင္းစိန္ရွိ အျခားလက္နက္ကို္င္တပ္မ်ားက ရန္သူအား ထိပ္တိုက္အလစ္အငိုက္ျဖင့္ ညွပ္ညွပ္ပိတ္အတိုက္ ခံရေသာ ရန္သူမ်ားမွာ ထြက္ေျပးသူေျပး၊ ေသေက်ဒဏ္ရာရသူရျဖင့္ ေခ်မႈန္းျခင္းခံရသည္။ အင္းစိန္ေစ်းႀကီးမွာလည္း မီး ေလာင္သြားသည္။ နံနက္(၈)နာရီခ်ိန္တြင္ ရန္သူမ်ားရွင္းသြားၿပီး တုိက္ပြဲၿပီးဆံုးသြားသည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကိုလည္း သိမ္းယူရရွိ လိုက္သည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူရရွိလိုက္သျဖင့္ အင္းစိန္ကမ္းနားတြင္ရွိေသာ ဆန္စက္(၈)လံုးႏွင့္ ဆန္ဂိုေဒါင္ (၁၀)လံုး ကိုလည္း သိမ္းယူႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆန္ဂိုေဒါင္ (၁)လံုးတြင္ ဆန္အိတ္(၅)ေသာင္းေက်ာ္ႏွင့္ဘိုကိတ္ပဲမ်ားရွိသည္။ ယင္းဆန္ဂို ေဒါင္မ်ားရရွိလက္သျဖင့္ အင္းစိန္ရွိလက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ အရပ္သူ၊ အရပ္သားမ်ားလည္း လအေတာ္မ်ားမ်ားသံုးစြဲႏိုင္ခဲ့ သည္။ ရိကၡာမ်ား မ်ားစြာရလိုက္သည္။ ရန္သူမ်ားကို ခုခံတိုက္ခိုက္ရန္အတြက္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔ရလိုက္သည္ႏွင့္တ ၿပိဳက္နက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ၀ုိင္းထားျခင္းခံရေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ¾

ထိုအခ်ိန္က တြံေတးၿမိဳ႕အား ကြ်န္ေတာ္တို႔တပ္မ်ားက သိမ္းယူထားသည္။ ယခုလည္းအင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူရရွိလိုက္သျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ဆက္သြယ္လ်က္ရွိေသာ ကုန္းလမ္း၊ ေရလမ္းမ်ားျပတ္ေတာက္သြားသည္။ ဖဆပလ အစိုးရမွာလည္း ျပင္ပႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္သြားသျဖင့္ (၇)မိုင္ပတ္လည္ အစုိးရဟူ၍ ေခၚဆိုျခင္းခံလာရသည္။ ရန္သူမ်ားမွာ အင္းစိန္ကို တိုက္ခိုက္လာသည့္ႏွင့္တပတ္ေလာက္အၾကာတြင္ သထံုဘက္မွ ဗိုလ္ေမာင္ၫြန္႔ဦးစီးေသာ လက္နက္ကိုင္တပ္သား ႏွစ္ရာ ခန္႔ ပူးေပါင္းထားသည့္ ကရင္ႏွင့္မြန္လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား စစ္ကူအျဖစ္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕တြင္ ကရင့္လက္နက္ကိုင္အင္အား တစ္ေထာင္ငါးရာေက်ာ္ခန္႔ရွိလာသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ အင္းစိန္စစ္မ်က္ႏွာတြင္ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၃၁)ရက္ေန႔မွ ေမလ(၂၁)ရက္ေန႔အထိ ရက္ေပါင္း(၁၁၁)ရက္ ၾကာမွ် ခုခံတုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ယင္းကာလမ်ားအတြင္း ရန္သူဘက္မွလည္း နယ္မွစစ္ကူမ်ားေခၚယူကာ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို တိုက္ ခုိက္သိမ္းယူသည္။ တိုက္ပြဲႀကီးငယ္မ်ား ေန႔စဥ္လိုပင္ ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသည္။ ရန္သူမ်ားမွာ ခ်င္း(သနက) တပ္ရင္း(၁)၊ ဘား မားရိုင္ဖယ္ တပ္ရင္း(၅)အျပင္၊ U.M.P တပ္မ်ား၊ လဲဗီးတပ္မ်ား (LEVY)၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေပ်ာ္တန္းတပ္မ်ား စသည္ တို႔ျဖစ္၎၊ တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ စစ္ေရယာဥ္မ်ား၊ သံခ်ပ္ကာယႏၱယားတပ္မ်ား၊ အေျမာက္တပ္မ်ားတို႔ျဖင့္ တိုက္ခုိက္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ အင္းစိန္တြင္ ရက္ေပါင္း (၁၁၁)ရက္ၾကာခုခံတုိက္ခုိက္ၿပီးေနာက္ ဆုတ္ခြါေပးလိုက္သည္။ အင္းစိန္တိုက္ပြဲ တြင္ ရန္သူဘက္မွွ ေသဆံုးသူႏွင့္ ဒါဏ္ရာရရွိသူေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္မွ ေသဆံုးသူလက္နက္ ကိုင္ႏွင့္ အရပ္သူစုစုေပါင္း တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ခန႔္ႏွင့္ ဒါဏ္ရာရရွိသူေပါင္း ရွစ္ရာေက်ာ္ရွိသည္။

အင္းစိန္းတိုက္ပြဲမွာ ႀကံဳေတြ႔ရေသာအေတြ႔အႀကံဳမ်ား

အင္းစိန္တုိက္ပြဲမွ ႀကံဳေတြ႔ရေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

အစပုိင္းတြင္ ကြ်န္တို႔သည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ထက္ အဆမတန္အားႀကီးေသာ ရန္သူမ်ားကို တိုက္ခိုက္ရသည္။ ရန္သူ၏အင္အားမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လက္နက္ကိုင္ အင္အားမ်ားကို ေခ်မႈန္းပစ္ႏုိင္သည့္ အင္အားျဖစ္ေပသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ ယံုၾကည္မႈအရ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူဘုရားသခင္ရွိေပသည္။ အင္းစိန္တိုက္ပြဲသည္ ရန္သူမွထိုးစစ္ျဖစ္ၿပီ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ ခံစစ္ျဖစ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔မွာ အ၀ို္င္းခံထားရသည္။ ရန္သူအဖို႔မွာ လြယ္ကူစြာျဖင့္ စစ္ကူမ်ား၊ ရိကၡာႏွင့္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား၊ သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္သည္။ တိုက္ခုိက္လာေသာ ရန္သူမ်ားကို အက်အဆံုးမ်ားစြာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ခုခံတုိက္ခုိက္ႏိုင္သည္။ တုိက္ ပြဲတိုင္းတြင္ ရန္သူဘက္မွ က်ည္ဆံအေျမာက္အျမားသံုးစြဲၿပီး တိုက္ခုိက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္မွ က်ည္ဆံအနည္းငယ္ ေလာက္သာလွ်င္ အသံုးျပဳႏိုင္သည္။

တိုက္ပြဲမ်ားမွာ အနီးကပ္တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ စစ္ေရးအရၾကည့္ပါက ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ဘက္မွ ရန္သူကို အထိနာစြာ တိုက္ႏိုင္သည္။ အ ကယ္၍သာ ရန္သူမွာ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္သိမ္းယူႏိုင္ပါက အင္းစိန္ၿမိဳ႕ရွိ ကရင္မ်ား၏ကံၾကမၼာမွာမေျပာ၀ံ့ ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားမည္ျဖစ္ေပသည္။ ဘုရင္သခင္သည္တဖက္မွ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ဖက္ေတြရွိေနသျဖင့္ ဆိုးရြားေသာကံၾကမၼာ မက်ေရာက္ခဲ့ေပ။ အင္းစိန္ကို စတိုက္ၿပီးေနာက္ ကရင္အေျမာက္တပ္သားမ်ားသည္ စစ္ကူအျဖစ္ရရွိလာသည္။ အကယ္၍ သာ ယင္းတပ္မ်ားအခ်ိန္မွီမေရာက္လာပါက ကရင္မ်ား၏အေျခအေနသည္ အဆိုးဘက္သို႔ တမ်ဳိးတမည္ေျပာင္းလဲသြားမည္ ျဖစ္သည္။

ရန္သူမ်ားတိုက္ခုိက္မႈေၾကာင့္ သမိုင္းႀကိဳ႕ကုန္းဘက္မွ အရပ္သူ၊ အရပ္သားအားလံုးသည္ အင္းစိန္သို႔ေျပာင္းေရြ႕လာသည္။ ႀကီးမားေသာ ရိကၡာအၾကပ္အတည္းမ်ားႀကံဳေတြ႔လာသည္။ အကယ္၍ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူမရရွိပါက ႀကိီးမားေသာရိကၡာ အခက္အခဲႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ရၿပီး အေျခအေနတမ်ဳိးေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သည္။ ရန္သူမ်ား၏ ထင္သလိုျပဳက်င့္ျခင္းခံၾကရေပမည္။ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူရရွိၿပီး ရိကၡာမ်ားလံုေလာက္စြာရရွိလာသျဖင့္ ရက္ေပါင္း(၁၁၁)ရက္ၾကာမွ် ရန္သူမ်ားကို ခုခံတိုက္ခိုက္ ႏိုင္ၿပီး ဆိုးရြားေသာအေျခအေနမ်ား မက်ေရာက္ခဲ့ေပ။ ၾကာရွည္တိုက္လာရသျဖင့္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား ကုန္လုလုအေျခ အေနမ်ဳိး ေရာက္ခဲ့ရသည္။

သို႔ရာတြင္ ဘုရားသခင္၏ ေထာက္မမႈေၾကာင့္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕တြင္းတြင္ ရွာေဖြတူးေဖၚရာ ႏွစ္လနီးပါးမွ် ျပန္လည္တိုက္ခုိက္ႏိုင္ သည့္က်ည္ဆံမ်ား တူးေဖၚရရွိခဲ့သည္။ ယင္းက်ည္ဆံမ်ားမွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းၿဗိတိသွ်တို႔ ျမဳပ္ႏွံသြားသည့္ က်ည္ဆံ မ်ားျဖစ္သည္။ ယင္းက်ည္ဆံမ်ားကို အင္းစိန္ရွိ ကုလားတဦး၏ သတင္းေပးမႈေၾကာင့္ ရရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းက်ည္ဆံမ်ားရ ရွိၿပီး အင္းစိန္တုိက္ပြဲျဖစ္ခ်ိန္တြင္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူရရွိလိုက္သျဖင့္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕တြင္ ကရင္ဆရာ၀န္မ်ား၊ ကရင္ေဆး ေက်ာင္းသားမ်ားရွိေနရုံမွ်မက အင္းစိန္ၿမိဳ႕ေဆးရုံးႏွင့္တကြ လက္နက္ကိရိယာမ်ား၊ ေဆး၀ါးမ်ား အားလုံအေလာက္ရရွိခဲ့ သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ လက္နက္မ်ားရရွိလုိက္သျဖင့္ ကာကြယ္ေရးလက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား စနစ္တက်ဖြဲ႔စည္းေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ေသနတ္ကိုင္တပ္၊ ေဆးတပ္ဖြဲ႔၊ အခ်က္ျပဆက္သြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔၊ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔၊ ရိကၡာတပ္ဖြဲ႔၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး တပ္ဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ စနစ္တက်အစီအစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ အင္းစိန္တိုက္ပြဲ ဦးစီးသူအျဖစ္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္စိန္ကို တာ ၀န္ေပးထားရန္မွ ျပႆနာမ်ားျဖစ္ေပၚလာ၍ ဗိုလ္မွဴးေအာင္စိန္၏ေနရာတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္မွယူၿပီး တိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ဆင္ႏြဲ သည္။ ရက္ေပါင္း(၁၁၁)ရက္ ကာလအတြင္း အက်ပ္အတည္းမ်ားစြာကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ တိုက္ပြဲမွာ တုိက္ပြဲရွည္ျဖစ္ၿပီး ရက္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် လက္နက္ကိုင္မ်ားသည္ စိတ္ဓါတ္က်လာကာ အခ်ဳိ႕မွာ မိမိတပ္စြဲသည့္ေနရာကိုစြန႔္၍ အင္းစိန္မွ ထြက္ခြာရန္ျပဳလုပ္လာသည္။

၎တို႔စိတ္ဓာတ္ျမင့္တင္ေရးႏွင့္ တာ၀န္ျပန္လည္ယူၾကရန္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္၊ ေစာဘဦးႀကီး ဗိုလ္မွဴးေမာင္ကေလးတို႔မွ ၎တို႔ႏွင့္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး ထိန္းသိမ္းေပးခဲ့ရေပသည္။ အရပ္သူ၊ အရပ္သားမ်ားအတြင္းတြင္လည္း စည္းကမ္းေဖာက္ ဖ်က္မႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျပားမႈႏွင့္ အခ်င္းခ်င္းမသင့္ျမမႈမ်ားရွိေနသျဖင့္ ၎ျပႆနာမ်ားကိုလည္း ေျဖရွင္းေပးရျပန္သည္။ ေရွ႕ တန္းရဲေဘာ္ႏွင့္ ေနာက္တန္းရဲေဘာ္မ်ားဟူ၍ရွိေနရာတြင္ ၎တို႔အၾကားတြင္းလည္း စိတ္၀မ္းကြဲမႈမ်ားရွိေနသျဖင့္ ယင္းျပ ႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးရျပန္သည္။ အင္းစိန္တိုက္ပြဲသည္ ကြ်ႏ္ုပ္အဖို႔ ႀကီးမားေသာအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ရရွိေစသည္။ ေတာ္လွန္ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ရွိလာသည္။ ျပႆနာမ်ားမည္သို႔ ေျဖရွင္းေပးရမည္ကို အေတြ႔အႀကံဳရလာသည္။ ရက္ေပါင္း (၁၁၁)ၾကာမွ် တပ္ႏွင့္၊ လူထုမ်ားကို ထိန္းသိ္မ္းေပးႏိုင္သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားလည္း ရရွိလာသည္။ အင္းစိန္တိုက္ပြဲမွ အ ခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာသည္ ေတာ္လွန္ေရးကို ဆက္လက္ေရွ႕ေဆာင္ေပးရန္ အရည္အခ်င္းႏွင့္ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား မ်ားစြာရရွိ လာေစသည္။
(အထက္ပါအခ်က္မ်ားသည္ ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ ကို္ယ္တိုင္ေျပာၾကားခ်က္မ်ားမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ျဖစ္သည္။)


အပိုဒ္(၃)
ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ႏွင့္ ဘာသာေရး

ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္သည္ ခရစ္ယာန္မိဘႏွစ္ပါးမွ သန္႔စင္စြာဖြားျမင္လာေသာ ခရစ္ယာန္တေယာက္ျဖစ္ပင္ရန္ ခရစ္ေတာ္ကို အသက္၀င္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူျဖစ္သည္။ ၎၏အသက္တာ တေလွ်ာက္လံုး ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး အ လုပ္၏လမ္းၫြန္အျဖစ္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပအျဖစ္ခံယူသည္။ ၎အသက္တာႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သ ခင္ခရစ္ေတာ္၏ တရားေတာ္ျမတ္အတိုင္း လိုက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။

ရန္သူ႔စစ္သံု႔ပန္းေတြအေပၚ ထားရွိရမည့္ သံု႔ပန္းေပၚလစီကို သခင္ခရစ္ေတာ္၏ ရန္သူ႔အေပၚ အျမင္မ်ားျဖစ္သည့္ ရွင္မသဲရာ ဇ၀င္ အခဏ္းႀကီး (၅)အခဏ္းငယ္(၄၃း၄၅) မွာ-
(သင္တို႔၏ရန္သူကို ခ်စ္ၾကေလာ့)
(သင္တို႔ကိုႀကိမ္ဆဲေသာသူတို႔ကို ေမတၱာပို႔ေလာ့)
(သင္တို႔ကို မုန္းသူတို႔ကို ေက်းဇူးျပဳၾကေလာ့) ဟူ၍ ေဖာ္ျပဖြင့္ဆိုခဲ့ၿပီး၊

ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ မိမိအတြက္ရယူျခင္းမဟုတ္၊ အမ်ဳိးသားျပည္သူအတြက္ ေပးဆပ္ျခင္းျဖစ္တယ္ဆိုသည့္ ဥကၠဌႀကီးမန္း ဘဇန္၏ ဒႆနသည္ သခင္ခရစ္ေတာ္၏ တမန္ေတာ္ျမတ္ျဖစ္သည့္ ရွင္လုကာခရစ္၀င္ အခဏ္းႀကီး (၁၄)၊ အခဏ္းငယ္ (၁၃)မွ ဆင္းသက္လာပါသည္။

သင္သည္ ပြဲခံေသာအခါ ဆင္းရဲေသာသူ၊ အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့ေသာသူ၊ ေျခမစြမ္းေသာသူ၊ မ်က္စိကန္းေသာသူမ်ားကို ဖိတ္ေခၚေလာ့ ဟုေဖာ္ျပသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကရင္အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ လူလူခ်င္းဖိႏွိပ္သည့္၊ လူမ်ဳိးခ်င္းကြ်န္ျပဳမႈ၊ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီမ်ား ၏ ကြ်န္ျပဳႏိွပ္စက္ေသြးစုတ္မႈေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲျပာက်ေနၾကသည္။ သူတို႔၏လႊတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ရာတြင္ ကိုယ္က်ဳိးကိုမၾကည့္ရန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးခဲ့သည္။

ခရစ္ေတာ္၏ လူသား၀ါဒဆိုင္ရာ သေဘာတရားမ်ားကို ေပးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို ဘာသာေရး ဆိုင္ရာ ဓမၼအေမြအျဖစ္ ဆာလံက်မ္း (၂၃/၂၇) ႏွင့္ (၉၁)တို႔ကို ႏႈတ္ငံုအာဂံုေဆာင္ထားရန္ ေပးခဲ့သည္။ ဤက်မ္းခ်က္မ်ား လက္ကိုင္ခဲ့သျဖင့္ တုိက္ပြဲတိုင္း ေဘးမသီရန္မခပဲ ေအာင္ပြဲအလီလီရခဲ့ပါသည္။ ဘာသာတရားနဲ႔ပါတ္သက္၍ ကြ်န္ေတာ့္ အဖိုး မန္းစိန္ပြင့္ကလည္း သူမေသခင္ အေဖ့ကို စာတေစာင္ေရးေပးခဲ့သည္။ ထိုစာထဲတြင္-

“ငါ့သား အခုမင္းတို႔လုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ မွန္တယ္။ ဒါ ေအာင္ရမယ္။ မင္းတခုနားလည္ရမွာက မင္းအလုပ္လုပ္တဲ့ အခါမွာ ဘုရားသခင္ကိုမေမ့နဲ႔ ဘုရာသခင္ကို ဦးထိပ္ထားၿပီးေတာ့ မင္းလုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မယ္”ဆိုသည့္ စာတ ေစာင္ေရးေပးခဲ့သည္။ တဆက္ထဲတြင္ ဒုတိယလမ္းစဥ္ေတာ့ မက္(စ္)၀ါဒ ေရေသာက္ျမစ္သံုးသြယ္ကို ေလ့လာသည္။ ထိုေရ ေသာက္ျမစ္သံုးသြယ္တြင္ အႏုပဋိေလာမရုပ္၀ါဒ၊ ရာဇ၀င္ေရးရုပ္၀ါဒႏွင့္ အဘိဓမၼေရးရုပ္၀ါဒ ဟူ၍ရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ အ ဘိဓမၼာေရးရုပ္၀ါဒကို လက္မခံေပ။ ဆိုလိုသည္မွာ ၎ကိုယ္တိုင္အသံသြင္းခဲ့သည့္ တိတ္ေခြထဲ၌ ဘာသာေရးႏွင့္ပါတ္သက္ ၍ (ဘုရားမရွိဘူး ဖန္ဆင္းတာမရွိဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လက္မခံဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဘုရားယံုၾကည္တယ္)ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ အကယ္၍ ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္သည္ ဘုရားတရားမရွိ၊ ဘုရားမယံုၾကည္ပဲ မက္(စ္)၀ါဒ၏ အဘိဓမၼာေရး ရုပ္၀ါဒကိုသာ လက္ခံခဲ့လွ်င္ ေတာ္လွန္သည့္ ကရင္မ်ဳိးခ်စ္တေယာက္အေနႏွင့္ ေကအဲန္ယူအစည္းအရုံးတြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ ကိုင္ျခင္းမရွိပဲ အဘိဓမၼာေရးဒရုပ္၀ါဒကို လက္ခံေသာ အလုပ္သမားပါတီ၀င္ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ ျဖစ္ေနမည္ျဖစ္သည္။

၎ခ်မွတ္ခဲ့သည့္ ဒုတိယလမ္းစဥ္၏ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ဘာသာေရးႏွင့္ပါတ္သက္၍ လူတိုင္း၊ လူမ်ဳိးတိုင္း မိမိႀကိဳက္ႏွစ္ သက္ေသာဘာသာကို လႊတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရွိသည္ဟု ေဖၚျပသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔ကို တခုေျပာ ခဲ့သည္ (Demoination) အသင္းကြဲေတြမ်ားလာသျဖင့္ ဘာသာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးကြဲေနသည္။ ရန္သူမွ ဘာသာေရးကိုခုတုံးလုပ္ ၿပီး ႏုိင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သတိထားရန္ ပညာေပးေရွ႕ေဆာင္ခဲ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမခြဲခြာမီ၊ ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕တန္းသြားခါနီး ကြ်န္ေတာ္ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ကန္ေတာ့ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ဦး ေခါင္းကိုကိုင္၍ ဆုေတာင္းေပးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘုရားသခင္ေစာင္မပါေစ၊ ေဘးဥပါတ္အႏၱရာယ္ ကင္းေ၀းပါေစ၊ လုပ္ ငန္းမ်ားေအာင္ျမင္ေစရန္ ဆုေတာင္းေပးပါသည္။ ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္သည္ ဘုရားတရားကို ယံုၾကည္ေသာ ေတာ္လွန္သည့္ ကရင္မ်ဳိးခ်စ္တဦးျဖစ္ေၾကာင္း တသက္လံုးခံယူသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဥကၠဌႀကီး မန္းဘဇန္-သခင္ခရစ္ေတာ္၏ ေျခေတာ္ရင္းတြင္ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
အနားယူႏုိင္ပါေစဟု ဆႏၵျပဳအပ္ပါသည္။




အပိုဒ္(၄)
ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ႏွင့္ တပ္ေပါင္းစု

ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ေအာင္ပြဲခံဘုိ႔၊ ပါတီ၊ တပ္မေတာ္၊ တပ္ေပါင္းစုဆိုတဲ့(အျမဳေတ)သံုးလုံးရွိရမယ္။ ဒါမွေအာင္ပြဲခံမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရား။

ရန္သူရဲ႕ရန္သူဟာ မိတ္ေဆြျဖစ္တယ္။ (The enemy of my enemy is my friend) ဆိုသည့္ သေဘာတရားေတြကို ဥကၠဌႀကီး မန္းဘဇန္က သက္ရွိထင္ရွားစဥ္ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်မွတ္ပို႔ခ်ခဲ့ ပါတယ္။ ဤသေဘာတရားခံယူမႈအေျခခံေပၚမွာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီ ၂၃/၂၄ရက္ ေကအဲန္ယူညီလာခံ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ေက အဲန္ယူအေရးေပၚညီလာခံတြင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားကို စည္းရုံးရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ယင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ေဆာင္ရြက္ရာတြင္၊ ကခ်င္၊ ကရင္နီ၊ အအို၀္း၊ မြန္၊ သွ်မ္းးတို႔ကို စည္းရုံးခဲ့သည္။ ကခ်င္လူမ်ဳိးစုမ်ားအေနျဖင့္ အစိုးရအမႈထမ္း မ်ားျဖစ္ေသာ ကခ်င္ရိုင္ဖယ္တပ္မွဴးမ်ားကို စည္းရုံးခဲ့သည္။ ကခ်င္ရုိင္ဖယ္အမွတ္(၁)တပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးေနာ္လားမွာ ကရင္ အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈကို တက္ၾကြစြာအားေပးေတာက္ခံေသာ ဗိုလ္မွဴးျဖစ္သည္။

ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္မ်ားထဲမွ ဒူး၀ါးေဇာ္လြန္းဆိုသည့္ ပုဂၢဳိလ္ကိုလည္းစည္းရုံးႏိုင္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေနာ္လားမွာ ကရင္အမ်ဳိး သားလႈပ္ရွားမႈကို ေထာက္ခံအားေပးသျဖင့္ ၄င္းတပ္မွ ေရြ႔ေျပာင္းျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ပအို၀္း-ဦးလွေဖ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ပအို၀္းတမ်ဳိးသားလံုးကို စည္းရုံးႏိုင္ခဲ့သည္။ မြန္းတမ်ဳိးသားလံုးေတြကိုလည္း မြန္အမ်ဳိး သားေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ေသာ ဦးလွေမာင္၊ ဦးဘလြင္(နုိင္ေရႊက်င္)တို႔၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ စည္းရုံးႏိုင္ခဲ့သည္။ ကရင္နီတမ်ဳိး သားလံုးကိုလည္း ကရင္နီေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားေစာေရႊ၏ ဦးစီးမႈျဖင့္စည္းရုံးႏိုင္ခဲ့သည္။ သွ်မ္းအမ်ဳိးသားမ်ားအတြက္ စည္း ရုံးရန္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရွိ အေရးပိုင္ ေစာေက်ာ္အံ့ကိုလည္း စည္းရုံးႏိုင္ခဲ့သည္။ ၎တို႔ကို စည္းရုံးၿပီး လူမ်ဳိးစုတပ္ဦးအျဖစ္ ဖြဲ႔ စည္းလုဆဲဆဲတြင္ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေပၚလာသည့္အတြက္ ယင္းတပ္ဦးကို ဖြဲ႔စည္းျခင္းမျပဳႏို္င္ခဲ့ေပ။

သို႔ရာတြင္ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာသည္ႏွင့္ တခ်ိန္တည္းတြင္ ကရင္နီ၊ ပအို၀့္၊ မြန္အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ ကရင္အမ်ဳိး သားမ်ားကဲ့သို႔ပင္ မိမိတို႔အမ်ဳိးသားလြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္စြဲကိုင္ေတာ္လွန္ၾကသည္။ ကခ်င္အမ်ဳိးသားထဲမွ ကခ်င္ တပ္ရင္း (၂) ဗိုလ္ႀကီးေနာ္ဆိုင္းဦးစီးေသာ ကခ်င္လက္နက္ကိုင္မ်ားက ေတာခိုၾကၿပီး ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ပူးေပါင္းကာ ေတာ္လွန္ၾကသည္။ သွ်မ္းျပည္တြင္းလည္း ေစာေက်ာ္အံ့၏ အကူအညီျဖင့္ ကရင္လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားက သွ်မ္းျပည္၏ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေသာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းယူႏိုင္ခဲ့သည္။ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ ဖဆပဖအစိုးရႏွင့္လက္တြဲ၍ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သွ်မ္းေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားမ်ား၊ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ဒူး၀ါးမ်ား ကလည္း ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးကို မဆန္႔က်င္ၾကပဲ စာနာေထာက္ထားၾကသည္။ တဆက္တည္း အင္းစိန္တိုက္ပြဲကေန ဆုတ္ လာစဥ္ျပည္ၿမိဳ႕၌ရွိေသာ ဗကပ၊ အလံနီႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္(၃)ပါတီ၊ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု ဌာနခ်ဳပ္ KNU ကိုယ္စား လွယ္ ဗိုလ္မွဴး ေမာင္ကေလးကို ေစလႊတ္ၿပီ၊ တပ္ေပါင္စုဖြဲ႔ရန္ ကမ္းလွမ္းသည္။ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္မခံဘဲ ေစာဘဦးႀကီး သည္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ကိုင္တုတ္၊ KNU သည္ နယ္ခ်ဲ႕ေနာက္လိုက္ေခြး၊ Lackey ဟုစြပ္စြဲကာ ၎ကမ္းလွမ္းမႈပ်က္သြားၿပီး တပ္ ေပါင္းစုဖြဲ႔စည္းေရး မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္စိတ္ရွည္စြာျဖင့္ ဘံုရန္သူကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ႏိုင္ရန္ တပ္ေပါင္းစုလိုအပ္ သည္ဆိုသည့္ သေဘာတရားကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္ ၎ကိုယ္တိုင္ ဦးစီးေရွ႕ ေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့ေသာ တပ္ေပါင္းစုမ်ားကို ေဖာ္ျပလုိက္သည္။

(၁) ဇင္-ဇန္ သေဘာတူညီခ်က္
၁၉၅၂ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚတိုင္း၊ ပုသိမ္ခရိုင္၊ သာေပါင္းၿမိဳ႕နယ္၊ အနမ္းကုန္းရြာတြင္ လက္မွတ္ေရးထိုး သည္။
ေကအဲန္ယူ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးဘက္မွ
(၁) မန္းဘဇန္
(၂) ေစာေမာင္တိုး
(၃) ေစာသန္း
(၄) ဗိုလ္မွဴးခ်စ္တင္ (KPLA တပ္ရင္း (၂) တပ္ရင္းမွဴး၊ က်ဆံုး)

ဗကပ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဘက္မွ-
(၁) သခင္ဇင္
(၂) ဗိုလ္ရဲထြဋ္
(၃) ရဲေဘာ္တင္ထြဋ္
(၄) ရဲေဘာ္စိုးသန္း

သေဘာတူညီခ်က္မ်ား
(၁) တဘက္ႏွင့္တဘက္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး၊
(၂) ဘံုရန္သူကို ပူးေပါင္းတုိက္ခိုက္ေရး၊
(၃) ႏိုင္ငံေရး စစ္ေရးပူးတြဲေကာ္မတီဖြဲ႔စည္းေရး တို႔ျဖစ္သည္။

(၂) (ဒလညတ)ဒီမိုကရက္တစ္လူမ်ဳိးစုမ်ား ညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး
(DNUF) Democratic Nationalities United Front

၁၉၅၆ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၄)ရက္ေန႔တြင္ ဖာပြန္ၿမိဳ႔နယ္ ေကအဲန္ယူ ဗဟိုစခန္း၌ ဒီမိုကေရတစ္ လူမ်ဳိးစုမ်ားညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး (ဒ လညတ) ကို ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ ပါ၀င္ေသာအဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ--

၁။ ေစာဟန္တာသာေမြး (ေကအဲန္ယူ)
၂။ မန္းဘဇန္ (ေကအဲန္ယူ)
၃။ ေကာ္ကစာေထာပလုိ (ေကအဲန္ပီပီ)
၄။ ေဒၚသိန္းျမ (ေကအဲန္ပီပီ)
၅။ ဗိုလ္ခင္ (ပီအဲန္အို)
၆။ ႏိုင္ေအာင္ထြန္း (မြန္ျပည္သူ႔တပ္ဦး)
၇။ ႏိုင္ေရႊက်င္ (မြန္ျပည္သူ႔တပ္ဦး)

ရည္ရြယ္ခ်က္
၁။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား စုေပါင္း၍ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔ရန္။
၂။ လူမ်ဳိးစံုအခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ရရွိရန္။
၃။ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစုႀကီးဖြဲ႔စည္းရန္။

(၃) (မဒညတ) အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ ညီၫြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစု
(NDUF) National Democratic United Front.

၁၉၅၉ ခုႏွစ္။ ေမလတြင္ ဖာပြန္ၿမိဳ႕နယ္ (မဲ၀ိုင္) ၌ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ ညီၫြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစုကို စတင္ဖြဲ႔စည္းသည္။ မြန္ ျပည္သစ္ပါတီ၊ ေကအဲန္ယူပါတီႏွင့္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတို႔ျဖင့္ စတင္ဖြဲ႔စည္းသည္။ မၾကာမွီ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ ေရးပါတီႏွင့္ ခ်င္းဦးစီးအဖြဲ႔တို႔ ပါ၀င္အားျဖည့္ဖြဲ႔စည္းသည္။

ေကအဲန္ယူပါတီမွ-
၁။ မန္းဘဇန္
၂။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေကာ္ထူး (ေစာေက်ာ္ျမသန္း)
မြန္ျပည္သစ္ပါတီဘက္မွ--
၁။ ႏိုင္ေရႊက်င္

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဘက္မွ-
၁။ သခင္ဇင္
၂။ သခင္တင္ထြန္း
၃။ ဗိုလ္ရဲထြဋ္း

ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရးပါတီမွ-
၁။ ဦးဘိုးေက်ာ္

ခ်င္းဦးစီးအဖြဲ႔မွ-
၁။ ဆလိုင္းစံေအာင္

တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔စည္းႏိုင္ျခင္းျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစံု ညီအစ္ကိုေတာ္မ်ားအၾကား နားလည္မႈ တစံုတရာရရွိၾကၿပီး မဟာလူ မ်ဳိးႀကီး၀ါဒႏွင့္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒ အစြဲမ်ားကို တိုက္ခြ်တ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

(၄) (ညလတ) ညီၫြတ္ေသာ လူမ်ဳိးစုမ်ားတပ္ဦး
(U.N.F) United Nationality Front.

၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုဏ္လတြင္ တဗီထာစခန္းတြင္ ညီၫြတ္ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားတပ္ဦးကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့သည္။
၁။ မန္းဘဇန္ (ေကအဲန္ယူ)
၂။ ေစာေမာ္ရယ္ (ေကအဲန္ပီပီ)
၃။ ဗိုလ္မွဴးေဆတင္ (ရွမ္းျပည္စစ္ေကာင္စီ) Shan State War Council) (SSWC)
၄။ ဦးေရႊေအး (ေကအဲန္အဲယ္ပီ) Kayan New Land Party
၅။ စန္ခန္ထမ္း (ဇိုမီခ်င္း အမ်ဳိးသားတပ္ဦး)

(၅) လူမ်ဳိးစုမ်ားညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး (လညတ)
(NUF) Nationality United Front.
၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ကရင္နီဗဟို ေဂေဂၚပယ္လ္ရြာတြင္ လူမ်ဳိးစုမ်ားညီၫြတ္ေရးတပ္ဦး(လညတ)ကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ၎တပ္ ဦးတြင္-

(၁) မန္းဘဇန္ (ေကအဲန္ယူပါတီ)
(၂) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေကာ္ထူး (ေကအဲန္ယူပါတီ)
(၃) ေစာေမာ္ရယ္ (ေကအဲန္ပီပီ)
(၄) ႏုိင္ေရႊက်င္ (မြန္ျပည္သစ္ပါတီ)
(၅) ႏိုင္ဆံမိတ္ (မြန္ျပည္သစ္ပါတီ)
(၆) ဂ်င္မီ (ဇိုမီခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦး)
(၇) ဦးေရႊေအး (ေကအဲန္အဲယ္ပီ)

(၆) (တညလ) တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံုညီၫြတ္ေရးႏွင့္ လႊတ္ေျမာက္ေရးတပ္ေပါင္းစု
(UNLF) Nationality United Liberation Front.

၁၉၇၀ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ (ဗန္ေကာက္ၿမိဳ႕) တေနရာ၌ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံု ညီၫြတ္ေရးႏွင့္ လႊတ္ေျမာက္ေရး တပ္ေပါင္းစု(တညလ)ကို ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ အဆိုပါ တပ္ေပါင္းစုတြင္-

(၁) ဦးႏု (နာယက) ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီပါတီ
(၂) မန္းဘဇန္ (ဥကၠဌ) ေကအဲန္ယူ
(၃) ႏိုင္ေရႊက်င္ (အတြင္းေရးမွဴး) မြန္ျပည္သစ္ပါတီ
(၄) ဦးဇာလီေမာ္ (တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး) ပီဒီပီ
(၅) ဦးမန္းတလင္း (တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး) ခ်င္းဒီမိုကေရစီပါတီ
(၆) ဂ်င္မီယန္း (တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး) သွ်မ္းမ်ဳိးခ်စ္ပါတီ

(၇) (တလမဖ) ေတာ္လွန္ေသာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု လႊတ္ေျမာက္ေရးမဟာမိတ္အဖြဲ႔-

၁၉၇၂ ခုႏွစ္တြင္ ေတာ္လွန္ေသာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု လႊတ္ေျမာက္ေရး မဟာမိတ္အဖြဲ႔ (တလမဖ)ကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ၎ မဟာမိတ္အဖြဲ႔တြင္-
(၁) မန္းဘဇန္ (ေကအဲန္ယူ)
(၂) ေစာေမာ္ရယ္ (ေကအဲန္ပီပီ)
(၃) ခြန္ၾကာႏု (ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ)
(၄) ဦးေရႊေအား (ေကအဲန္အဲယ္ပီ)
(၈) (ပမဒတ) ျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္ေပါင္းစု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု
(F.N.D.F) Federal National Democratic Front.

၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၇)ရက္ေန႔တြင္ ေကအဲန္ယူ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ မာနယ္ပေလာတြင္ (ပမဒတ) ျပည္နယ္ေပါင္းစုျပည္ ေထာင္စု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ တပ္ေပါင္းစုကို ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ခဲ့သည္။ ၎တပ္ေပါင္းစုတြင္--
(၁) ကိုဘေက်ာ္ (ရခိုင္ျပည္လႊတ္ေျမာက္ေရးပါတီ)
(၂) ခုိင္ရဲခိုင္ ( ။ ။ ။ ။)
(၃) ခိုင္စိုးႏိုင္ေအာင္ ( ။ ။ ။ ။)
(၄) ခိုင္မိုးမင္း ( ။ ။ ။ ။)
(၅) ဥကၠဌ ေစာေမာ္ရယ္ (ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရပါတီ)
(၆) ဗုိလ္မွဴးႀကီး ခဖိုး ( ။ ။ ။ ။)
(၇) ဗိုလ္မွဴးႀကီး ပလ်ားရယ္ ( ။ ။ ။ ။)
(၈) ရဲေဘာ္ ၀င္းႏိုင္ ( ။ ။ ။ ။)
(၉) ဥကၠဌ မန္းဘဇန္ (ေကအဲန္ယူ)
(၁၀) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျမ ( ။ ။ ။ ။)
(၁၁) ပဒို သာျပည့္ ( ။ ။ ။ ။)
(၁၂) ပဒို ေဘာယူေဖာ ( ။ ။ ။ ။)
(၁၃) ပဒို ေဂဒြဲဘြား ( ။ ။ ။ ။)
(၁၄) ပဒို ဖူးလယ္၀ါး ( ။ ။ ။ ။)
(၁၅) ဗိုလ္မွဴးႀကီး လွထူး ( ။ ။ ။ ။)
(၁၆) ႏိုင္ႏြန္လာ ( မြန္ျပည္သစ္ပါတီ )
(၁၇) ႏိုင္ေဆြယာဥ္ ( ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။)
(၁၈) ႏိုင္တက္ထြန္း ( ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။)
(၁၉) ႏိုင္တလမြန္ ( ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။ ။)
(၂၀) ဗုိလ္မွဴးႀကီး ခြန္လံုဖ (သွ်မ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ)
(၂၁) ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဆိုင္တန္ ( ။ ။ ။ )
(၂၂) ခြန္ဇြမ္း ( ။ ။ ။ )
အထက္ပါအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ပုဂၢဳိလ္မ်ားျဖင့္ (မဒတ) ျဖစ္လာမည့္ ျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္စု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီတပ္ ေပါင္းစုကို ဖဲြ႔စည္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ တပ္ေပါင္းစုျဖင့္ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္မည္ဟု ဥကၠဌမန္းဘဇန္ တေလွ်ာက္လံုးခံယူခဲ့ပါသည္။ ဤကဲ့ သို႔ခံယူသျဖင့္ တပ္ေပါင္းစုအား မျဖစ္မေန ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါသည္။
အဆိုပါျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္စု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစုတြင္ ဥကၠဌႀကီး မန္းဘဇန္ တင္ျပခ်က္မ်ားမွာ-
“ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးနဲ႔ ကရင္တမ်ဳိးသားလံုးပါ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္တိုက္ ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတာ (၂၇)ရွိၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဤႏွစ္မ်ားအတြင္း တိုက္ပြဲ၀င္လာခဲ့ရာမွ အေတြ႔အႀကံဳေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ရရွိခဲ့ပါ တယ္။ ယင္းအေတြ႔အႀကံဳမ်ားထဲမွ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔စည္း၍ တိုက္ပြဲ၀င္ရန္လိုအပ္ေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားလည္းပါ၀င္ေပမည္။ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားဖလွယ္တဲ့အေနနဲ႔ ယင္းအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ေျပာၾကားအပ္ပါတယ္”။
ပထမအေနျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား နားလည္မႈျဖင့္ ပူးေပါင္းတိုက္ပြဲ၀င္ျခင္းျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအက်ဳိးျဖစ္ထြန္းျခင္း၊ နားလည္မႈမရွိ တသီးတျခားစီတိုက္ပြဲ၀င္ျခင္းျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအက်ဳိးပ်က္ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ေျပာၾကားလိုပါတယ္။
ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးအင္းအားစုနဲ႔ ဗမာ့ေတာ္လွန္ေရးအင္းအားစုမ်ားရဲ႕လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲဟာ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ျဖစ္ေပၚ လာခဲ့ပါတယ္။ အလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အေျခအေနေအာက္မွာ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကရင္နဲ႔ဗမာ့ေတာ္လွန္ ေရးအင္အားစုမ်ားအတြင္း တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈမရွိၾကတဲ့အတြက္ ဒီေတာ္လွန္္ေရးအင္အားစုမ်ားဟာ တေပါင္းတည္းမရွိပဲ တသီးတျခားစီျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အင္အားစုႏွစ္ရပ္လံုးက ဘံုရန္သူအျဖစ္တဲ့ (ဖဆပလ)နဲ႔ အဆက္ဆက္ေသာအစိုးရမ်ား ကို အျပဳတ္တိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ခံယူခ်က္ရွိေနၾကတယ္။ ထိုအခ်ိန္က ရန္သူအားတဦခ်င္းအေနျဖင့္ တိုက္ရင္လည္း ျပဳတ္က် သြားႏိုင္တဲ့အေျခအေနေတြရွိေနပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးစတင္ၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ကရင့္ေတာ္ လွန္ေရးက နယ္ေျမေပါင္းမ်ားစြာကို လႊတ္ေျမာက္ေစခဲ့တယ္။ ရန္သူဌာနခ်ဳပ္ ရန္ကုန္ကိုပင္ ေလးဘက္ေလးတန္မွ ၀ိုင္းၿပီး တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေနခိ်န္မွာ ဗမာ့ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားက ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ က တိုက္ခိုက္လာပါတယ္။ အေျခအေနျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲလာပါတယ္။ ကရင့္အင္အားစုက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို အၿပီးအပိုင္ တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္္ႏိုင္ျခင္းမျပဳေတာ့ပဲ ရန္သူအတြက္ အၾကပ္အတည္းမွ ထြက္ေပါက္ရသြားပါတယ္။ ရန္ကုန္ကို တိုက္ေန တဲ့ ကရင့္ေသနတ္ေျပာင္း၀ဟာ ဗမာ့ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားဘက္ေျပာင္းသြားၿပီး လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲျဖစ္လာေတာ့ တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အခြင့္အေရးတရပ္ဆံုးရႈံးသြားခဲ့ပါတယ္။
ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားနဲ႔ ဗမာ့ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားရဲ႕ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းကို အခြင့္ ေကာင္းယူၿပီး ရန္သူ (ဖဆပလ)အစိုးရက ႏွစ္ဦးစလံုးအား တန္ျပန္ထိုးစစ္ ဆင္လာပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ ႀကီးမားတဲ့ ဆံုးရႈံး မႈႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာၿပီး အေျခအေန အေတာ္ပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ႏွစ္ဦးစလံုးသေဘာထားေျပာင္းလာ ၾကၿပီး ႏွစ္ဘက္အၾကား ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ပဋိပကၡမ်ားကို ေျပလည္မႈရေအာင္ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ျပႆနာမ်ား ေျပ လည္မႈရသြားပါတယ္။ တဖက္နဲ႔တဖက္ နားလည္မႈရသြားၾကၿပီး အခုိက္အခဲရပ္စဲသြားရုံမက ဘံုရန္သူကို ပူးတြဲတိုက္ခိုက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ရန္သူထိုးႏွက္တုိက္ခိုက္လာျခင္းကို ႏွစ္ဘက္ပူးတြဲတိုက္ခိုက္လာျခင္းျဖင့္ ရန္သူရဲ႕တန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္မႈဟာ ရိုက္ ခ်ဳိးျခင္းခံရၿပီး ေတာ္လွန္ေရးအေျခအေန ျပန္ေကာင္းလာခဲ့ပါတယ္။
ဒုတိယအေနျဖင့္ တဦးနဲ႔တဦးနားလည္မႈရွိၾကလွ်င္ ျပႆနာျဖစ္ေစကာမႈ ေျဖရွင္းႏိုင္သည့္အခ်က္ကို လည္းေကာင္း၊ တတိ ယအေနျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏြဲတဲ့အခါ၌ ျပည္တြင္းေထာက္ခံရုံမက ႏိုင္ငံျခားအားေပေထာက္ခံမႈလိုအပ္ပံု၊ ေကအဲန္ယူအ ေတြ႔အႀကံဳအရ အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းဟာ သီးျခားႀကိဳးစားေနျခင္းကို ႏိုင္ငံျခားကအထင္မႀကီး စိတ္၀င္စားမႈလည္းနည္းပါးပံု၊ ေထာက္ခံအားေပးမႈလည္းမရွိပံု၊ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကလည္း ေထာက္ခံအားေပးမႈရရွိရန္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား စုစည္း ညီၫြတ္စြာျဖင့္ စုေပါင္းတိုက္ပြဲ၀င္သင့္ေၾကာင္း၊ စတုတၱအေနျဖင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ေလာ၊ ကေမၻာဒီး ယား၊ ေတာင္ဗီယက္နာႏုိင္ငံတို႔မွ မဟာအင္အားႀကီး အေမရိကန္သည္ပင္လွ်င္ ထြက္ေျပးရတယ္။ အရင္းခံအေၾကာင္းရပ္က စုေပါင္းတိုက္ခိုက္မႈေၾကာင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပဥၥမအေနျဖင့္ တပ္ေပါင္းစုျဖင့္ စုေပါင္းတိုက္ခုုုိက္ပါက ေအာင္ပြဲခံႏိုင္မည္ကို ေသ ခ်ာစြာသိတယ္။ ႀကိဳးလည္းႀကိဳးစားတယ္။ တပ္ေပါင္းစုျဖစ္လာတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ပီျပင္ေသာအလုပ္ အေကာင္အထည္ေပၚ မ လာ။
ဒီအေၾကာင္းရပ္ကို အဟန္႔အတားျဖစ္ေပၚေနျခင္းဟာ မဟာပါတီႀကီးစိတ္မ်ားရွိေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆဌမအေနျဖင့္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္မ်ားကို အေတြ႔အႀကံဳ၊ သင္ခန္စာထုတ္ယူၿပီး အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးကလည္း တပ္ေပါင္း စုျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စိတ္အားထက္သန္ၾကတယ္။ ဤအေျခအေနမ်ားအေပၚ မ်က္ေမွာက္အေျခအေန(၉)ရပ္ကို သံုး သပ္တင္ျပသြားသည္။
(၁) ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏြဲရာ၌ ျပည္သူလူထုေထာက္ခံမႈရရွိေရးသည္ ေအာင္ပြဲခံရန္အဓိက အက်ဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ယခုအခ်ိန္ သည္ လူထုေထာက္ခံမႈမ်ား အမ်ားဆံုးရရွိေနေၾကာင္း၊
(၂) ရန္သူခ်ိနဲ႔ေနခ်ိန္အတြင္း ပဋိပကၡျဖစ္ေနၿပီး ညီၫြတ္မႈမရွိျဖစ္ေနခ်ိန္။
(၃) တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံုႏွင့္ တိုင္းျပည္တ၀ွမ္းရွိ ေနရာတိုင္းလုိလို ရန္သူအား ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားရဲ႕ ဆန္႔ က်င္တုိက္ခိုက္မႈကို ခံရေနခ်ိန္။
(၄) ျပည္တြင္းေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားက ျပင္းထန္းစြာ တိုက္ပြဲ၀င္လွ်က္ရွိၾကၿပီး ေအာင္ပြဲမ်ားဆက္တိုက္ရရွိလွ်က္ရွိ ေၾကာင္း ကိုလိုနီစံနစ္ လံုး၀ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားၿပီးျဖစ္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႕သမားေတြရဲ႕ အင္အားဟာ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္လ်က္ရွိခ်ိန္။
(၅) နယ္ခ်ဲ႕သမားမ်ားက ေဖာက္ျပန္တဲ့ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရမ်ားကို ေထာက္ခံခ်ိန္ႏွင့္ တရုပ္ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ေသာ ဆို ရွယ္လစ္ႏုိင္ငံမ်ားက မိမိတို႔ၾသဇာခံမ်ားကို ေထာက္ခံအားေပးေနခ်ိန္။
(၆) နယ္ခ်ဲ႕စံနစ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ၾကေသာ တတိယကမၻာ့အုပ္စုျဖစ္ေပၚလာခ်ိန္။
(၇) ျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္လွန္ေရးလႈပ္ရွားမႈျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာ (၂၇)ႏွစ္ရွိၿပီးျဖစ္လို႔ ေတာ္လွန္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားဟာ လူမ်ဳိးအ လိုက္ ေဒသအသီးသီးမွာရွိေနၾကပါတယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္း၊ ကိုယ့္လမ္းစဥ္နဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္လွ်က္ရွိၾကရာမွ ရန္သူဟာ တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္ျဖစ္ေနခ်ိန္။
(၈) ရန္သူဟာ ၎တို႔ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္သာအဓိက ျဖစ္ေနတယ္။ ရန္သူဟာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားကို မေခ်မႈန္းႏိုင္သလို ေတာ္လွန္ေရးလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားကလည္း ရန္သူကို အျပဳတ္မတိုက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာရွိ ေနခ်ိန္။
(၉) ရန္သူဟာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို တုိက္ခိုက္ေနရသည္သာမက မိမိတို႔နယ္ေျမအလိုက္ လူထု ရဲ႕တိုက္ခိုက္မႈကို ခံေနရခ်ိန္။ လူထုကလည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟာနဲ႔ (လက္နဲ႔မဲ႔)နည္းေတြနဲ႔ တိုက္ေနခ်ိန္။ လူထုနဲ႔လက္နက္ ကို္င္ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမ်ား အဆက္အစပ္မရွိေသးခ်ိန္။ ဒီလိုအခ်ိန္အခါမ်ဳိးမွာ တပ္ေပါင္းစုနဲ႔ ေအာင္ပြဲခံရမွာျဖစ္တယ္။
ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေပၚလာသည့္အေၾကာင္းရပ္ႏွင့္ပါတ္သက္၍ ယေန႔လႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးလႈပ္ရွားမႈဟာ စိတ္ ဆႏၵအရျဖစ္ေပၚလာျခင္းမဟုတ္သလုိ၊ သူတပါးေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္ေပးမႈေၾကာင့္လည္းမဟုတ္ပါ။ (ဘ၀ျဖစ္ေပၚမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ေခတ္ေျပာင္းလာျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း) ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဦးစြာ ဘ၀ျဖစ္ေပၚမႈေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာတာကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြဟာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးနဲ႔တမ်ဳိး ကြ်န္ျပဳ တဲ့ လူလူခ်င္းေသြးစုတ္အျမတ္ထုတ္တဲ့ မဟာဗမာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ၊ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္၊ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ ၾသဇာလႊမ္းမိုးေနတဲ့ ကိုလိုနီတပိုင္း ပေဒသရာဇတပိုင္း လူ႕အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ အသက္ရွည္လႈပ္ရွားလွ်က္ရွိပါတယ္။ ယင္း၀ါဒဆိုး၊ စနစ္ဆိုး ေတြကို မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေ၀ခံ ဗမာဓနရွင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ အဆက္ဆက္ေသာအစိုးရမ်ားႏွင့္ ေန၀င္းစစ္အာ ဏာရွင္အစိုးရတို႔က ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ေပးၾကပါတယ္။ ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္သူေတြဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစံု ျပည္သူမ်ားကို လူ မ်ဳိးေရးအရလည္းေကာင္း၊ အတန္းအစားအရလည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းဖိႏွိပ္ၾကပါတယ္။
ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အျခားအေၾကာင္းအရာတခုကေတာ့ ေခတ္ရဲ႕ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုး မွာ ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္ခ်ယ္လွယ္တဲ့ လူမႈစနစ္ကေန (လြတ္လပ္မႈ၊ တန္းတူမႈ၊ အခ်င္းခ်င္းညီအကို သဖြယ္ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈ) စတဲ့ လူမႈစနစ္သို႔ေျပာင္းလဲသြားရန္ ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္ခံရသူတိုင္းက ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးကာလႀကီးျဖစ္ တယ္။
ဒါေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရး တရိပ္ရိပ္ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ အေၾကာင္းရပ္ေတြျဖစ္တယ္။ ေျမရွင္ပေဒသရာဇစနစ္ဟာ အင္အားခ်ိနဲ လာၿပီး ယင္းအေျခအေနမွာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားေတြက ျမန္မာျပည္ကို သိမ္းယူၿပီး ကိုလိုနီလူမႈစနစ္ကို က်င့္သံုးအုပ္ခ်ဳပ္ လာတယ္။ ကိုလိုနီလူမႈစနစ္ေအာက္မွာ ဖိႏွိပ္ကြ်န္ျပဳခံရတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစံု လုပ္သားျပည္သူမ်ားဟာ နယ္ခ်ဲ႕အရင္း ရွင္ ဖိႏွိပ္ကြ်န္ျပဳသူေတြကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ၾကတယ္။ ယင္းသို႔ ေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္အုပ္စိုးမႈႏွင့္ ၎တို႔ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရလာပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ တုိင္းျပည္ ဟာ ကိုလိုနီတပိုင္း ပေဒသရာဇ္တပိုင္း တုိင္းျပည္ျဖစ္လာၿပီး လူမ်ဳိးေရးအရ ဖိႏွိပ္ကြ်န္ျပဳမႈႏွင့္ လူလူခ်င္းေသြးစုတ္ဖိႏွိပ္မႈေတြ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ယင္းသို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္နဲ႔ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒဆန္႔က်င္ေရး ေတာ္လွန္ေရးေတြ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္လို႔ သေဘာထားတင္ျပခဲ့ပါ တယ္။
ရန္သူနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ဥကၠဌႀကီးမန္းဘဇန္၏ သေဘာထားမွာ
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေန၀င္း(မဆလ)အေပၚမွာ သတ္မွတ္ခ်က္တူတူမတူတူ အျပတ္တုိက္ရမွာပဲ။ ဒါဟာ ဘ၀ေပးတာ၀န္ျဖစ္တယ္။ သတ္မွတ္ခ်က္မတူတာက ဒုတိယျပႆနာပဲ။ အဓိကျပႆနာကေတာ့ ေန၀င္းျပဳတ္ဖို႔ပဲ။ ေန၀င္းမျပဳတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လြပ္လပ္ၿပီး တိုးတက္တဲ့ဘ၀သစ္ ထူေထာင္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တနည္းအားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လုိလားတဲ့ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာ ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းျမင့္မားလာမႈ၊ ဒါေတြျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန၀င္းအျပဳတ္ တိုက္ေရးဟာ ကြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေပးတာ၀န္ပဲ။
တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔မယ္ဆိုတာ ကိုယ့္မူအရမွဖြဲ႔မယ္ဆိုတာ သဘာ၀မက်ဘူး။ ကိုယ့္မူရဖြဲ႔မယ္လို႔ သေဘာထားရင္ မမွန္ဘူး။ ကြ်န္ ေတာ္တုိ႔ အမွန္တရားေပၚမွာ အေျခခံၿပီး တပ္ေပါင္းစုတည္ေဆာက္သြားရမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တူညီတဲ့ အခ်က္ေတြျမင္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးဟာ ေန၀င္းကိုတိုက္ေနတယ္။ ေန၀င္းကိုတိုက္တာ ကရင္အမ်ဳိးသားေတြအတြက္ အက်ဳိးရွိရမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တယ္။ တျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ဒီအတိုင္းဆိုေတာ့ ဒီ အခ်က္ဟာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔လုိ႔ရတယ္။ တဖဲြ႔ကေန၀င္းကိုတိုက္ၿပီး က်န္တဖြဲ႔က မတိုက္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔လို႔မရဘူးလို႔ ေဖာ္ျပသြားတယ္။